Kaygının ilacı, emniyet ve güven duygusudur

Kaygı, bir tetikçidir… Kimin ruhunda var olursa, o ruhun kimyasını bozar.  Anormal davranışlara yol açar. Mesela, aslında hiçbir çocuk “yalancı” değildir. Yalan söylemek insanın özünde yoktur, çünkü insan “iyidir.” Ancak, çocuğu azıcık kaygılandırırsanız, çocuk “kendini korumak için” yalana başvurabilir. Sınavdan zayıf alan bir çocuk, anne babasının üzüleceği “kaygısı” ile, sınav notunun yüksek olduğu yalanını söyleyebilir. Burada, çocuğun bizzat kendisine ve onun yalan davranışına odaklanmak yerine, onun yalan söylemesine neden olan “kaygı” ortadan kaldırılırsa, yalan söyleme eğilimi de ortadan kalkacaktır…

Veya aslında hiçbir çocuk “saldırgan” değildir. Ancak çocuğu kaygılandırırsanız, çocuk “kendini korumak için” saldırgan bir davranış sergileyebilir. Mesela, yeni bir kardeşi dünyaya gelen çocuk, annesinin kardeşi ile daha çok ilgilendiğini ve kendisinin artık daha az sevildiğini zannederse “kaygılanır. Böylesi bir kaygı hâli, bu çocuğun küçük kardeşine yönelik “şiddet”,  “kıskançlık” ve “zarara uğratma” eğilimini artırır. Burada, çocuğun saldırgan davranışından daha önemli olan şey,  çocuğun anne sevgisini kaybediyor olduğu kaygısıdır. Böylesi bir çocuğun tekrar “normalleşebilmesi” ancak onun duyduğu kaygıdan arınması ile mümkündür…

Kaygı, bugüne ait düşüncelerle oluşmaz, geleceğe ait belirsizliktir kaygıya sebep olan şey… Sınavından zayıf alan bir çocuğun kaygısı, zayıf aldığı dakikalara ait değildir, sonrası ile ilgilidir. “Biraz sonra anne babama ne diyeceğim?” düşüncesi kaygıyı oluşturur…

Kaygının iki ilacı vardır. Birincisi “anı yaşamak” prensibidir. “Sonuca” odaklanmak değil, “süreci” yaşamak üzere kişi yetenek geliştirirse, kaygının ilk panzehirini almış olur. Ancak bu yeterli değildir. Kişinin kaygıdan arınması için kendini “emniyette” hissetmesi gerekir.

Ne antidepresanlar, ne de sakinleştiriciler… Kaygının en etkin ilacı “emniyet” ve “güven” duygusudur.

Yazılıdan zayıf alan bir çocuk, ebeveynine karşı kendini hâlâ emniyette hissederse, kendisinin zarara uğramayacağının “emniyetini” ruhunda duyuyorsa, böylesi bir çocuğun yalan söylemesi ihtimal dahilinde değildir… Veya annesinin sevgisini kaybetmeyeceğinden emin olan çocuk, kardeşini KISKANMAyacak, ona karşı saldırgan davranışlar sergilemeyecektir…

Çocuk davranışlarının normalleşmesi için, pedagojinin uyguladığı en temel prensip “çocuğun kendini emniyet ve güven içinde hissetmesi” prensibidir…

Koşulsuz bir sevgi içinde çocuğa, “sen beni sevmesen de ben seni seviyorum” güveni verildiği sürece çocuk kaygılarından arınır, davranışları normalleşir…

Günümüz ebeveynleri, çocuklarında gördükleri anormal davranışlarla mücadele etmek için çoğu defa, zaten kaygılarından dolayı anormal davranmaya başlamış olan çocuğun üzerine baskı ve zorlamalarla giderek yeni yeni kaygı alanları oluşturuyorlar… Böylesi bir durum ise çocukta yeni yeni anormal davranışlara yol açıyor…

Önümüzdeki hafta çocuklar karneleriyle evlere gelecekler… Karneleri ellerine geçtiğinde, kim bilir kalpleri ne kadar da pır pır atacak, “Acaba annem babam ne diyecek?” diye akşamı bekleyecekler…

Eğer çocuğunuzun başka başka anormal davranışlar edinmesini istemiyorsanız, elinize aldığınız karneye şöyle bir göz ucu ile bakın, düşük notlarını görseniz bile, onu incitmeyin, üzmeyin. “Bu ne biçim karne!” diyerek kaygılandırmayın. Ona “Bunlar hep gelip geçici şeyler oğlum/kızım” diyerek karneyi bir kenara koyun, çocuğunuza coşku ile sarılın… Korkmayın, “Çocuğum bunu suiistimal edebilir” kaygısından siz de kurtulun.

Unutmayın, siz de kaygılarınızdan arınabildiğiniz kadar normal bir ebeveyn olacaksınız.

Hem unutmayın, çocuğunuzun elinde tuttuğu karne, sadece çocuğunuza ait değil. Eğer çocuğunuzun zihinsel bir sorunu yoksa karnedeki notlar aynı zamanda o dersi anlatan öğretmenin notudur… Öğretmenin, öğretmeyi ne kadar başarabildiğinin notudur… Bunun da ötesinde, çocuğunuzun elinde tuttuğu karne, aynı zamanda bir ebeveyn olarak sizin de karnenizdir… Bütün bir yarı yıl boyunca, çocuğunuzla ne kadar ilgilenip ilgilenemediğinizi çocuğunuzun karnesine bakarak görebilirsiniz...

Yazarın 21 Ocak 2013 tarihli yazısıdır

Pedagoji Okulu- Çocukla İletişimde Jest ve Mimikler 2

VİDEONUN İÇERİĞİ:

ÇOCUKLA İLETİŞİMDE JEST VE MİMİKLER 2

01.31: Pedagoji iyi adam ya da kötü adam olmakla ilgilenmez, çocuğu ile bütünlük sağlayabilen oturup oynayabilen, çocuğu ile yaşadığı sorunu çözen ya da çözemeyen aile ile ilgilenir.

04.06: Çocukla iletişimin 3 ana unsurundan biri sestir.

06.33: Bir çok kişi gergin olmayı asalet sanıyor.

06.48: Çocuk ancak kendisi ile senkron yetişkinle gelişir.

07.40: Çocukla İletişimde kişi ile kurduğunuz sözlü iletişimde ilk kurduğunuz cümlenin anlaşılıp anlaşılmadığının onayını anlamadan ikinci cümle kurmak yanlıştır.

08.44: Dört ana mimik vardır, dudak mimiği samimiyeti ifade eder.

09.32: Yanak mimikleri huzuru ya da huzursuzluğu ifade eder.

10.16: Sabır çocukla iletişimde bir şiddet çeşididir.

10.42: Pasif şiddet aktif şiddetten daha zarar vericidir.

11.45: Bir çok anne baba ürküntüye tutunarak çocuk terbiye etmeye çalışır.

13.18: İki duygu vardır kaygı ve ürküntü bulaştırmayın bu iki duyguyu.

14.16: Burun mimiği sempati yada tiksintiyi ifade eder.

14.35: Göz mimiği sevgi ya da sevgisizliği ifade eder.

15.14: Mimiksizlik hali çocukta kaygıyı oluşturur. 

18.35: Dört ana jestimiz var, içimizde bulunan birikmiş olan hisler vücudumuza değişik şekiller verir.

19.00: Çocuğun en dikkat ettiği jest omuz jestidir.

19.19: Kişinin duyguları saldırganlık içeriyorsa iki omuzları yukarı kalkıktır.

19.52: İnsandaki tüm saldırganlık duygusunun kökeninde kendini savunma hali vardır. 

23.10: Çocukla iletişimde önemli bir jestte kollardır.

23.30: Bir yetişkin çocukluk yıllarında ne kadar çok aşağılanmış değersizlik, yetersizlik, suçluluk, hissederek ezilmişse yetişkinlik yıllarında en yoğun kullandığı jest kollarını beline koyup açmasıdır.

25.06: Üçüncü önemli jestimiz el jestleridir. Eller en güçlü jestelerdir.

25.17: Söz bir büyüdür, kişinin aklını başından alır.

27.14: Eğer çocukla bir bağ oluşturmak isteniliyorsa eller bir bütünlük içinde olmalı.

27.30: Parmaklar ayrı olarak kullanılırsa çocukta savunmayı oluşturur. Parmaklar tek tek kullanılacak olursa savunma ve saldırganlık mesajı oluşturur çocukta.

29.09: Dördüncü önemli jestimiz bacaklardır. 

30.32: Çocuk eğitimi diye bir şey yok aslında ebeveyn eğitimi diye bir şey vardır.

38.04: Çocuğun kardeşini KISKANMAsı kaygılandığının göstergesidir. Ebeveyn tutumunu gözden geçirmekte fayda var.

41.18: Geçmişte çok hata yaptık çocuğumuzla bağlanamadık diyorsanız yeniden bağlanabilirsiniz.

46.55: Aynı anda iki çocukla yeniden bağlanma olmaz.

47.13: Suçluluk hissi yeniden yeniden hortlayan bir histir.