İnsanlar, kişiliklerini koruyabildiği kadar evliliğini de koruyabilir

BOŞANMAk üzere olan bir karı koca yanıma geldi.

Becerememişler evliliği. Ayrılmaya karar vermişler.

Orta yaşın üzerindeler. Kadın 39, erkek 42 yaşında. Üç tane de çocukları var. Büyük kızları lise son sınıf öğrencisi. Ve ailede yaşanan bu sorunlar nedeni ile kız iyice içine kapanmış.

Bana “Ayrıldığımızda çocuğumuz en az nasıl zarara uğrar?” diye danışmaya gelmişler.

Böylesi durumlarda içime ince bir sızı düşer.

Sordum: Ayrılmasanız olmaz mı? Bir aile danışmanına gitseydiniz, bir hakemden yardım alsaydınız.

Gitmişler, ama bir sonuç alamamışlar.

Sonuç alamama bir tarafa, aldıkları danışmanlık, ayrılık sürecini daha da hızlandırmış.

Kadın bu süreçte kendisinin nasıl da yıprandığını gözleri dolarak anlattı: “Hocam, yapmadığım fedakârlık kalmadı. Evliliğimi kaybetmemek için kişiliğimi kaybettim. Bana dediler ki eşini kendine bağlamak için onun ‘nefsine’ hitap et. Çek erkeğini kendine. Ben kendi kişiliğime saygı duyan bir kadınken, eşime kendimi beğendirebilmek için kendimden taviz verdim. Yılıştım resmen onun karşısında, süslendim, giyindim kuşandım... Ama nafile. Ben böyle giyindikçe, dönüp bana bakacağı yerde giydiğim kıyafetler nedeni ile onurumu kırıcı sözler söyledi. Çok düşündüm hocam, hiç uğraşmayın. Ayrılmaya kararlıyım ben.”

Çünkü bu kadın, ayrılmamak için kişiliğinden taviz vermesi için aile danışmanından tavsiyeler almış. Kendisini rahatsız hissetse de eşinin ‘nefsine hitap etmesi’ ve kendisini kocasına ‘sunmaya’ çalışarak çıkış yolu araması önerilmiş.

Ama evlilik böyle bir şey değil ki.

Önceki gün bir e-mail aldım.

Bir dindar hanım, şöyle soruyordu: “Hanım arkadaşlarımızla fikir alışverişinde bulunurken, bir sorunun içinden çıkamadık. Malum, hanımların beylerine süslenmesi tavsiye edilmiştir. Eşlerimize güzel görünmek için süslenirken, çocuklarımızın mahremiyet eğitimini zedelemiş olur muyuz? Özellikle ergenliğe girmiş olan çocuklarımızın karşısında eşlerimiz için giyeceğimiz kıyafetler, çocuklarımızın anneye bakışını nasıl etkiler?”

Bu sorudan ve yukarıdaki BOŞANMA olayının “onur kırıcı” yanından anladım ki kadınlar bir yerde yanılıyor. Evlilikte problem çıktığında sorunlar kendi kişiliğinden taviz verdikçe değil, aksine kişiliğini korudukça çözülür...

Nefislere hitap edildiği kadar ayakta tutulacak bir oluşum değildir evlilik.

Eğer evliliklere bu gözle bakılırsa, insanların yaşlılık hâllerinde, düşkünlük ve sakatlanma hâllerinde o aileler yerle bir olur.

Evet, kadının süslenmesi tavsiye edilmektedir, ama bu süslenme, bir “kölenin” kendisini beğendirmek üzere “efendisine” sunması gibi bir şey de değildir. Bu konuda ailelere tavsiyede bulunanlar yanılmamalıdır.

Belki şöyle izah etmek gerekir…

Evet, zaten süslenmek, kadının fıtratının gereğidir. Süslendikçe fıtratının coşkusunu ve kadın olmanın heyecanını yaşar. Ancak kişinin kendi içindeki bu coşkulu hâli yaşayabilmesi için, bu süslenmiş hâlini görecek” ve bu süslenmiş hâline “beğenisini” ifade edecek biri olması gerekir ki içindeki kıpırtılara can gelsin. İşte bu, eştir. Bu açıdan bakıldığında kadının süslenmesi, kendisini eşine ‘sunması’ değil, aksine ‘kendisine beğeni ile bakan eşi vasıtası ile duygularını coşku içinde tutmasıdır.’

Ayrıca, bir kadının kendisini süslemesi, illa “açık giyinmek” demek de değildir.

Maalesef günümüzde popüler kültürün tesiri ile en mütedeyyin insanlarda bile süslenmek demek, dekolte kıyafet giymek olarak algılanıyor.

Hâlbuki süslenmek, kişinin ruhuna uygun giyinmesidir. Kendisi ile çelişmeden, kendini rahat hissetmesi demektir.

Ve en “süslü” kişi de kendisi gibi olabilen kişidir.

Burada aile danışmanlarına büyük iş düşüyor.

Aileyi koruyayım ve eşleri birbirlerine yakınlaştırayım derken, eşlerin kişiliklerini kaybettirecek tavsiyelerde bulunmak, ayrılış sürecini yavaşlatmaz, daha da hızlandırır.

Unutmamalı ki insanlar, evliliklerini, kişiliklerini koruyabildiği kadar koruyabilir.

 

Kadın işi, çocuğu ile değil, insan olduğu için değerlidir

Geçen yıl bir aile, yaşadıkları sorunlar ile baş edememiş, BOŞANMA noktasına gelmişti. Ayrılmadan önceki son bir çare olarak beni hakem seçmişler, yardım istediler.

Henüz 3 yıllık evlilerdi. Genç kadın 26, eşi 28 yaşında. Maddi problemleri yok. Adamın güzel bir işi ve iyi bir geliri var. Görünürde her şey yolunda gibi ama genç kadın ayrılmayı kafasına koymuş bir kere. Her ne kadar kocası “Ben de ayrılmak istiyorum” dese de, eşi kadar kararlı değildi.

Oturduk, konuşmaya başladık ama durum birbirlerini suçlar vaziyete doğru kaymaya başlayınca, ayrı ayrı konuşmaya karar verdik.

Kadın dışarı çıktı.

“Nedir sorun, bana anlatır mısın?” dediğimde, adam, başladı anlatmaya: “Hocam aslında fazlaca da bir sorunumuz yok. Ben Doğulu bir ailenin çocuğuyum. Evin tek erkeğiyim. Benden büyük abim 7 yaşında iken vefat etmiş. O yüzden, anne babam benim üstüme çok düşüyor. Bunun için ısrarla, çocuk sahibi olmamızı istiyorlar. Eşim ise, henüz kendini anne olmaya hazır hissetmediğini söylüyor. Annem bir keresinde eşimle tartışırken ‘Çocuksuz kadın, kadın değildir!” diye bir şey söylemiş. Eşim bu sözden sonra annemle bir daha konuşmadı. ‘Benim doğuracağım çocuğa annen ne karışır?’ diye tepki gösterdi. Ben, kendi ailem ile eşimin arasında kaldım. Yaklaşık 1 yıldır ne annemler bize geliyor, ne de eşim oraya gidiyor.” dedi.

Kocasını dinledikten sonra, kadını davet ettim içeri, “Nedir sizi buraya getiren sebep?” diye ona sordum.

Genç kadın, bam teline basılmış gibi, gerildi, “Artık yapamıyorum hocam… Bıktım, dayanamıyorum.” diye başladı anlatmaya, “Biz, evlendik ama aile olamadık daha… Kayınvalidem evimize öyle karışıyor ki, ne yediğimizden tutun, nereye gittiğimize kadar her şeyden haberdar olmak istiyor. Tamam dedim, olur dedim. Bunların hepsine evliliğim için katlanırım, dedim ama çocuk sahibi olmamız konusundaki ısrarı beni iyice germeye başladı. Sadece o değil, kayınpederim de öyle. Bana laf vurmak için, herkesin içinde “Bir kadının çocuğu yoksa vicdanı da yoktur!” demeye başladı. Kayınvalidem, artık hiç çekinmeden, “Çocuksuz kadın kadın değildir!” diye söylenir oldu… Beni çocuğumla seveceklerini açık açık söylediler. Bütün bu baskılar üst üste geldiği bir sırada eşimle tartıştık. Eşim, ‘Senin ne kadar anne olmama hakkın varsa, anne babamın da o kadar torun sevme hakkı var, buna engel olmazsın’ dedi. Ben, ‘Kendimi anne olmaya hazır hissetmiyorum’ dediğimde, ‘O zaman kendini hazır hissettiğinde evlenseydin, neden benim de başımı yaktın.’ deyince, şok geçirdim. İçimde eşime ait bütün duygular birdenbire yer değiştirdi. Kendimi o kadar çaresiz, değersiz hissettim ki…” derken dudakları titredi ve ağlamaya başladı.

O ağlarken, ülkemizdeki kadınlar için de ben de ağlamak istedim.

Hâlbuki kadın, çocuğu ile değil, önce, insan olduğu için değerlidir.

Bir kadının çocuk sahibi olmaması, onun aşağılanacağı bir durum değildir.

Kadın veya erkek fark etmez, bir kişinin henüz anne-baba olmamasını başına vurmak, konu komşu içinde bu özel durumunu dillendirmek, saygın bir davranış değildir. Bu, hem o kişinin ruh sağlığını ve hem de doğacak çocuğun ruh sağlığını tehlikeye atmak olur.

Konuşmalar, karşılıklı suçlamalar sürdü gitti…

Aşağılanmışlık o kadar incitici boyutlara gelmişti ki, yeniden bir araya gelmelerini sağlayamadık çiftin.

Başaramadık.

Ayrıldılar…

Henüz çocuğu yok diye bir ailenin yıkılmasına zemin hazırlamak, karı kocanın arasını açmak, etik ve ahlaki bir davranış değildir.

Vicdansızlığı, bir ailenin henüz çocuk sahibi olmamasında değil, bu özel durumu sağda solda ifşa edip, konuşma konusu hâline getirmekte aramak gerekir.

Yazarın 10 Mart 2014 tarihli yazısıdır

Çocuk İnsanı iyi eder

"Orta yaşlarda bir çift BOŞANMAk üzereyken yanıma geldi. Uzun uzun konuştuk. Evliliği neden beceremediklerini sordum.

Kadın, eşinin kendisini ihmal ettiğini düşünüyordu… Eve geç geldiğinden, geldikten sonra da ya televizyon ya da telefonla vakit geçirdiğinden yakınıyordu…

İçini döktü. Eşi, on yıllık evliliklerinde bir gün bile çiçek hediye etmemişti mesela kendisine… Kötü bir koca değildi belki, ama ""İlgisizliği tüketti beni"" dedi… Ağlarken ""Kendimi eşimin yanında değerli hissetmiyorum."" dedi…

Trajikti aslında, zira kişinin değeri, bir başkasının ona sunduğu kadar değil, kendinde hissettiği kadardı… Bunu bilmezlik, dinmek bilmez bir ihtiyacı oluştururdu insanda… Farkında değildi hanımefendi, bundandır ki eşine kızgındı…

Beyefendi ile konuştum. O tükenmişti. ""Daha ne yapayım bilemiyorum."" dedi, sustu…

""Eşimin isteklerine karşılık veremiyorum, bıktırdı sonunda, ben de kapattım kendimi galiba."" dedi…

Sordum: ""Ne istiyor ki eşiniz?""

""Sabah-akşam onu sevdiğimi söyleyeyim, çiçekler alıp sürprizler yapayım, akşam yemeğini loş ışıkta romantik ortamda yiyelim… Ne bileyim işte… Bunaldım hocam.""

Devam etti: ""Telefon ettiğinde cevap veremezsem akşama yüzünün asılıp düşeceğini çok iyi biliyorum… Bunlar geriyor beni… Ya da eve geldiğimde, yorgun argın bile olsam, onunla sohbet etmezsem birden sinirlice kalkıp yanımdan gidiyor… Daraldım artık…""

Biraz durdu, sonra devam etti: ""Ev işlerinde ondan bir beklentim de yok, ister ev dağınık olsun ister yer yerinden oynasın, yeter ki eşimin suratı asık olmasın, gülsün cıvıldasın… Çocuklarla da arası iyi değil, hep bir bağırtı çağırtı… Çocuklar incinmesin diye araya ben giriyorum hep… Bıktım artık…""

Aslında karşımda birbirini seven, fakat çocukluk döneminde giderilmemiş ihtiyaçlarının peşine şimdilerde düşmüş, duygusal yoksunluklar içinde çırpınan iki yetişkin vardı… Giderildiği halde dindiremedikleri ihtiyaçlarının karmaşasını yaşıyorlardı…

Bazı ihtiyaçlar vardır ki çocukluk döneminde giderildiyse yetişkinlik dönemi ""dingin"" geçer...

Çocukluk döneminde giderilmemiş ihtiyaçlar, yetişkinlikte giderilse de dindirilemez…

Örneğin, baba yoksunluğu ile çocukluğunu geçirmiş bir kız çocuğu, yetişkin olduğunda eşi ile doyumsamakta zorluk çeker… İçinde inceden inceye bir derin ihtiyaç kendini hissettirir de hissettirir… Bu sızı, kimi zaman aslında eşinin ona bir çiçek aldığında dinecekmiş gibi yanılgıya düşürür, onun için kızar eşine, kimi zaman romantik bir ortamda mum ışığında yemek yemekle dinecek gibi gelir…

Hâlbuki çocukluk döneminde ""baba ihmali sızısı"" kolay dinmez…

Ya da anne yoksunluğunu yaşamış bir erkek çocuk da eşi ile doyumsamakta zorluk çeker… Böylesi erkekler eşinden gelecek sevgi gösterilerine kapalıdır, romantik teklifleri, cilveleşmeleri ""gereksizlik, yılışıklık"" gibi algılarlar… Eşi, kendisine erişmeye çalıştıkça, o, daha da kapanır, duygularını gizler, duyarsızlaştırır kendisini… Aslında bu tepki, eşine karşı değil, ""çok çabaladığı ve fakat bir türlü bağlanamadığı annesini, içinde yeniden duymamak için bir korunma çabasıdır…""

Anlattım bunları bu aileye… Sordular: ""Peki ne yapacağız, var mı bunun psikolojik bir çaresi?""

""Çocuk insanı iyi eder."" dedim… ""Nasıl?"" dediler, anlattım…

""Bırakın âlemi, dünyayı, her şeyi… Bir kuluçkaya yatar gibi çocuğunuzu bir iyi edici olarak alın koynunuza… Bırakın kendinizi onun iyi edici ruhuna, bağlanın… Çıkartın kendi gözlerinizi, onun çocuksu gözleri ile yaşama bakın… Çocuk olun yani… Zıp zıp zıplayabilecek kadar çocuk… Yaşamla ve kendinizle dalga geçecek kadar çocuk… Çok değil, 40 gün, çocuğunuzla aynı ruhu yaşarsanız, göreceksiniz, çocuk sizi iyi edecek."" dedim…

Ben hep gördüm ki çocuk, yetişkinin iyi edicisidir...

Yazarın 26 Mayıs 2014 tarihli yazısıdır

Allah Kimseyi Evliliği İle İmtihan Etmesin

Bir karı koca gelmişti yanıma… BOŞANMAya karar vermişler.

“Ayrılma kararımızı uzun uzun düşünerek verdik. Bu konuda bizi ikna etmeye çalışmayın lütfen. Ayrılırken çocukları zarara uğratmak istemiyoruz, bu konuda yardım ederseniz seviniriz.” dediler.

“Tamam, ancak ayrılış sürecini yeterince bilmeliyim ki çocukları zarara uğramaktan koruyabilelim.” dedim.

Önce beyefendiyi yalnız dinledim…

-“Neden ayrılıyorsunuz?”

Cevap netti: “Nankör… Ne kadir bildi ne kıymet! Bir sorun kendisine, kendi yaşıtı hangi arkadaşının arabası varmış, bırakın arabası olmasını, kendi arkadaşlarının ehliyet almasına bile kocaları izin vermezken ben ona araba aldım. Ama hata etmişim… Çalışmıyor kendisi, ama benim kredi kartımı o taşır. Sorun bakalım bir kez, yaptığı harcamalarla ilgili hiç hesap sormuş muyum? Daha ne anlatayım… Biraz birikmiş param vardı, ev alalım dedik, tapusunu eşimin üzerine yaptım… Ben bunları yaptım ama Allah insanı nankör etmeyegörsün, 2 yıldır ayrılacağım diye tutturdu, sonunda ben de ‘ne hâlin varsa gör’ dedim.”

-“Eşinizi seviyor musunuz?”

“Çok seviyordum, ama artık değil…” dedi.

Beyefendi dışarı çıktı, hanımefendi ile görüştüm.

“Eşiniz size her türlü imkânı sunmuş, araba almış, ev almış, kendi kredi kartını size tahsis etmiş.” dedim.

“Evlilik ev ile, araba ile olmuyor hocam… Ben eşime yıllardır ulaşmaya çalışıyorum, ama o duyarsız. Hissiz bir adamla evlenmişim, tam 10 yıldır bunun acısını çekiyorum.”

Adam kadına “nankör”, kadın adama “duyarsız” diyordu.

Devam etti kadıncağız: “En son olayımızı anlatayım. Bunca yıllık evliyiz. Eşimle bir gün dışarı çıkıp el ele yürüyemedik. Sevmez böyle şeyleri. Etrafımda insanlar var, eşleri ile kahve içmeye gidiyorlar, çay içiyor, sohbet ediyorlar, bizimki sohbet etmez. Elinde bir cep telefonu, oynar durur. Geçen ay bizim evlilik yıldönümümüzdü. Eşime sürpriz yapayım istedim. Yemek masasını özene bezene hazırladım. İki kırmızı mum aldım, bir başa birini, diğer başa öbürünü yaktım. Servis tabaklarını çıkarttım, baş başa sohbet ederek yemek yeriz diye hayal ettim. Eşim akşam 7’de gelecekti… Gelmedi. Telefon ettim, cevap vermedi. Mesaj gönderdim, ‘yoldayım’ diye kısa bir cevap yazdı. Saat 8 oldu yok, 9 oldu gelmez… Mumlar yana yana bitti. Çocuklar babalarını beklerken uyuyup kaldılar. Saat tam 23’te geldi. Ben sinir küpü olmuşum. Kapıyı açtığında bağırdım birden. ‘Neredesin sen ya, neredesin!’ dedim… Trafikte kaldığını söyledi. Ben akşama kadar hazırlık yaptığımı söyledim. Evlilik yıldönümümüz olduğunu söyledim. O da öfkeliydi, ‘Bağırma bana!’ dedi. ‘Ne istiyorsan onu söyle!’ dedi. Ben de ona ‘Dışarı çıkmak istiyorum, evli olduğumu hissetmek istiyorum, dışarıda insanlar eşleri ile yürüyor, ben de el ele tutuşup yürümek istiyorum, anladın mı?’ dedim. ‘Tamam, abartma, bağırma!’ dedi. Çıktık dışarı… Yürüdük, yürüdük, ama hiç konuşamadık. Bir ara döndü, bana baktı, ben bir şey söyleyecek diye sevindim. Ama o ‘Bu kadar yeter mi?’ dedi. Sanki fino köpeğinin gezme ihtiyacını gidermişti de geri dönmek için ‘Bu kadar yeter mi?’ diye soruyordu. Kalbim nasıl incindi anlatamam. Ve o gün artık ayrılmaya kesin karar verdim.”

Beyefendiyi davet edip bu olayı anlattım. O gün akşam eşine ‘Yeter mi bu kadar?’ diye sorup sormadığını sordum. Şaşın şaşkın yüzüme baktı: “E, sordum… Ne varmış bunda? Sormamalı mıymışım? Bu da mı suçmuş?”

Bu adam üniversite mezunu idi… Ama bir kadını anlayabilecek duyarlılıkta bir yaşam tecrübesi yoktu. Muhtemelen kendi anne babasından da dinlememişti yeni nesil bir genç hanımefendinin ihtiyaçlarının neler olabileceğini. Babası gibi baba olmayı marifet zannediyordu. Bir aile danışmanından yardım almayı da gereksiz bulmuşlardı. ‘Kol kırılır, yen içinde kalır’ diye öğretmişti toplum onlara.

Sonra ne mi oldu? “Biz BOŞANMAya kesin kararlıyız.” deseler de birbirlerini başka başka bakış açıları ile anlamaya başladıklarında kararlarından vazgeçtiler.

Şimdi, ikinci baharlarını yaşıyorlar…

Allah kimseyi evliliği ile imtihan etmesin...

Yazarın 30 Kasım 2015 tarihli yazısıdır.

Çocuklar ve Kutlamalar

Soru: Özel günleri abartılı hediyeler ve partilerle kutlamak ne kadar doğru?

Cevap: Bu soruyu kendi deneyimlerimle örnekler vererek cevaplamak istiyorum.

BOŞANMAk üzere olan bir çift gelmişti yanıma… Hanımefendi dert yanıyordu kocasından “o kadar ilgisiz ki, 13 yıllık evliyiz, evlilik tarihimizi hatırlamaz… Sorun isterseniz, benim doğum günümde ne hediye almış… Anneler gününde düdüklü tencere getiren bir eşle daha ne kadar ömür geçireceğim…” Uzun uzun anlattı kadıncağız hayal kırıklıklarını…

Beyefendiyi davet ettim içeri… O da kendince dertliydi eşinden; “Hocam valla bıktım… ıvır zıvır meseleleri öyle büyütüyor ki… yoruldum artık… BOŞANMAk istiyormuş madem, çocuklara zarar vermeden nasıl boşanacağız bize o konuda yardımcı olun yeter…”

“Evlilik yıldönümünüzde eşinize ne hediye almıştınız hatırlıyor musunuz?”  diye sordum…

“Ne alırsam alayım beğenmez… Pahalı alırım, ‘bu kadar paraya yazık değil mi?’ der… ucuz bir şey alırım ‘benim kıymetim bu kadar mı?’ der… Anneler gününde son teknoloji düdüklü tencere aldım… Oturdu ağladı…”

“Neden?”

“Hiç romantik değilmişim…”

*Kişi, kendince önemsediği günde, kendi “değerinin” ne kadar olduğunu görmek ister karşı tarafta. Değer soyut bir kavramdır, somutlaştırılacak olursa, değersizlik ortaya çıkar.

Örneğin, doğum gününe arkadaşlarını davet eden bir çocuk, arkadaşlarının gözünde kendinin ne kadar “değerli olduğunu” kendisine getirilen hediyelerden yola çıkarak anlamlandırmaya çalışırsa bir süre sonra hayal kırıklığı yaşayacağı göz ardı edilmemelidir. Kimi zaman doğum gününü unutan bir arkadaşının davranışı kendisine “değersizlik” hissettirecek… kimi zaman rastgele seçilmiş, kimi zaman uygunsuzca verilen hediye kişiyi değersiz hissettirecektir…

Bayramda ziyaretine gittikleri bir akrabasının elini öptükten sonra aldığı 50 TL ile mutsuz olan 9 yaşındaki bir çocukla konuşmuştum bir keresinde… “50 TL az para değil, neden kırgınsın teyzene?” dediğimde “ama kendi oğluna 100 TL verdi” diye cevap vermişti…

*Özel günler kişilerin kendi değerini aradığı günlerdir. İnsanın değeri paha biçilmezdir. O ancak “koşulsuz” sevgi gördükçe kendini değerli hisseder.

Doğum günleri, evlilik yıldönümleri, bayramlar, seyranlar sevginin koşulsuzca sunulacağı günlerdir. Bazen bir “seni seviyorum” sözü son model düdüklü tencereden çok daha kıymetli. Bazen kapı açıldığında “tara ta tam” diye uzatılan çiçek kadar özel.

Bir aile dostumuzun evinde eskilerden konuşuyor aile albümüne bakıyorduk. Gençlik resimleri, düğün resimleri, çocuklarının resimleri derken son sayfaya geldik… Kurumuş bir küçük yaprak gördüm son sayfada…  Merak ettim “bu nedir?” diye sordum… Hanımefendi tebessüm ederek, “O benim için çok özel” dedi ve devam etti, “Nişan günümüzde eşimin bana hediye ettiği çiçeğin yaprağı o… Ömrüm oldukça onu saklayacağım” dedi…

Önümüz Bayram…

Yani özel bir gün…

Beklenti oluşan bir gün…

Çocukların “bir şey olacak” beklentisi… yetişkinlerin telaşı…

Özel günleri güzel geçirmenin en iyi yolu, “beklenti” oluşturmamaktır…

Değeri somutlaştırmamak belki…

Sevgiyi maddi karşılıkla sunmaya çalışmamak…

Bazen bir tebessüm, bazen “seni seviyorum” sözünde kendini iyi hissetmeli insan.

Ve bu iyilik halini sadece yaşamak.

İşte bu kaliteli yaşamak “An”ı yaşamak yani…

Belki, sevdikleri ile bir dağ başına çıkıp hafif esen rüzgârın eşliğinde hatıraları konuşmak… belki bir deniz kenarına gidip ayakları suya sokmak, şımarıkça ya da bir dost ziyaretinde keyifli dakikalar geçirmek veya konu komşu eş dost ve akrabalar ile sohbet etmenin tadına vararak.

Özel günler, para ile değer oluşturulan günler değil…

Kişiye kendini iyi hissettiren günler olmalıdır…

Yazarın 10 Temmuz 2016 tarihinde Parents Dergisi*****nde yayınlanan yazısıdır.

Pedagoji Okulu- Cezasız Çocuk Eğitimi Olur Mu?

VİDEONUN İÇERİĞİ:

CEZASIZ ÇOCUK EĞİTİMİ OLUR MU?

00.56 - 30.20: CEZANIN ÇOCUĞUN YETİŞMESİNE VERDİĞİ ZARARLAR 

30.26.-...: SALDIRGANLIK BİR SAVUNMA HALİDİR

48.05-...: ÇOCUK CEZA ALDIKÇA HİSLERİNİ KAYBEDER

Pedagoji Okulu- Sorular ve Cevaplar

VİDEONUN İÇERİĞİ:

SORULAR VE CEVAPLAR 

02.39: Hocam, bireye edilgen olmak ile uyumlu olmak arasındaki fark nedir? Acaba süreklilik mi?

08.27: 13 aylık çocuk gece emzirilmeli mi? Anne uykusuzsa, omuriliğinde eğilmeler varsa bile emzirmeye devam etmeli mi? Sadece gündüz emzirse yeterli midir? diye soruyor Uykusuz Anne.

13.07: Hocam iyi akşamlar, 33 aylık oğlum küsme davranışında bulunmaya başladı. Bizim yapmadığımız bir şey. Normal mi, sebebi nedir?

16.33: Merhaba hocam, çocuklara kaç yaşında sorumluluk verilmeli? Odası, oyuncak toplama gibi kaç yaşına kadar beraber yapılmalıdır?

21.28: İyi akşamlar hocam. Biri dört, biri beş yaşında iki tane oğlum var. Birbirlerini çok dövüyorlar, bu durumda ne yapabilirim?

23.19: Hocam bir de... demiş. Hocam bir de dediğine göre, daha öncede sorusu var ama bu sorudan başlayalım: Hocam bir de çocuğun genital bölgesini incelemesi normal midir? Böyle bir durumda nasıl davranılmalıdır?

32.55: Hocam merhaba.13 aylık prematüre doğan oğlum çok huysuz, sürekli çığlık atıyor. Geçici bir durum mu? Ne yapmalıyım?

34.40: Oğlum üç buçuk yaşında. Güvenlikli sitede oturuyoruz. Sürekli bahçeden eve girmek istemiyor. Bu durum normal mi? Ben de pek eşlik edemiyorum.

37.42: Hocam kızım beş yaşında ve kimsenin lafını dinlemiyor. Ne kadar güzel davranıp, konuşsak da dinlemiyor, çok bağırıyor. Bizde kimse bağırmaz ne yapmalı?

39.35: Hocam merhaba, iki yaş yedi aylık ve bir yaş dört aylık oğlum var. İki yıl uyumayı bilmiyorduk, şimdi onarmak mümkün mü?

42.02: Üç buçuk yaş. Tırnak yeme başladı. Bir ay öncesinde diş doktoru parmağını ısırdığı için, doktor kızıma kızdı, bağırdı ve o günden sonra başladı.

43.48: Oğlumuz iki buçuk yaşında, haftada bir gün babası ile görüşüyor, eşimin terk edişi ona nasıl açıklamalıyım? En uygun zaman hangi yaş olur?

45.03: Hocam kızım beş yaşında, çekingen. Sınıfta arkadaşları pek oynamıyor, etkinliklere katılması az, sosyal açıdan nasıl güçlendiririz?

48.32: 34 aylık oğlum ile güvenli bağlandık. Özgür mîzaçlı, dışarıda arkasına bakmadan koşup uzaklaşıyor, elimizi nâdir tutuyor. Normal mi?

49.53: Adem Bey beş yaşında kızım. Bazen sorulara cevap vermiyor. Yabancılara karşı zaten sessiz, kendini de hiç savunmuyor, korumuyor.

52.09: Hocam dokuz aylık kızımız var. Kızımız hiçbir şekilde bizimle veya annesi ile uyumak istemiyor, sadece kendi yatağında uyumak istiyor. Kızımızın ayrı uyuması, acaba gün içinde bizimle dolu bir şekilde çok vakit geçirmesinden kaynaklanabilir mi?

53.45: Uyku eğitimi vermek istiyoruz çocuklarımıza. Bu konudaki düşüncelerinizi paylaşabilir misiniz?

54.43: Güvenli bağlanma demişken bir detaya değinmek istiyorum, çok inçe bir detay. Çocukluk döneminde annesine güvenli bağlanan çocuk, eşine kendini bırakır. Romantik bağlanma.

01.02.45:Hocam kızım 32 aylık, emmeyi bırakmadı. Ne yapmalıyız? 27 aylık iken gündüz bıraktı sadece, gece emiyordu. Hastalandı tekrar başladı.

01.06.15: Hocam oğlum 30 aylık ve şu sıralar inatlaşma safhasında hele üstünü giydirmek noktasında. Yani güvenli bağlanmadan bahsettiniz. Onunla ilgili mi?”

01.07.00: Hocam engelli kızım dört yaşında yeni yürüyor, korkuyor ve düşüyor. "Yanındayım." telkini yeterli olmadı, ne yapmalıyım?

01.09.27: Hocam oğlum bir yaşında işe başladım. Her sabah ağlama krizleri yaşıyoruz. En doğru ayrılma şekli nasıldır?

01.14.18: 25 aylık kızım bir buçuk yaşta sütten kesildi. Ancak geceleri eli göğsümde uyumak istiyor, süt olmasına rağmen aralı emmek istiyor. Acaba bu güvenli bağlanma problemi midir? Nasıl aşmamız gerekir, nasıl yaklaşmalıyım?

01.15.28: Hocam üç yaş kreşe alışma sürecinde, öğretmen ile okula başlamadan önce aynı zamanda, aynı zaman geçirme talebimiz olumlu karşılanmadı. Okul nasıl bir yol izlenmeli?

01.17.30: Merhaba Adem Hocam, kızım okula erken başladı. Hem okul değiştirip hem sınıf tekrarı yaptırmak, kendi yaşıtlarıyla devam etmesi mi doğru olur?

01.18.23: Üç yaşındaki çocuğum akıcı konuşuyordu ancak şimdi konuşamıyor, ke ke kekemeliyor." diye yazmış. Anne anne anne anne, baba baba baba baba diye tekrar ediyor, bu bizim canımızı çok acıtıyor.

Pedagoji Okulu- Soru & Cevaplar

VİDEONUN İÇERİĞİ

00.57: Öfke bireyi en çok yanıltan duygudur.

05.32: Öfke Bozukluğunu Kabullenme

Sorular

13.39: Hocam ikinci sınıfa giden erkek çocuğum kız arkadaşıyla teneffüste oyun oynuyormuş. Emzik istedim. Aldım. Bu ne demek oluyor?

15.48: Edilgen yapımızı nasıl değiştireceğiz hocam. Onarıma çözüm önerileri sunar mısınız?

18.38: Hocam ocak ayında 5 yaşına girecek kızım var. Yurtdışında yaşıyoruz. İki ay oldu geleli. Birden bir korku başladı. Tuvalete giderken ve yataktan oyuncak alacağı zaman sürekli korkuyor. Ne yapmalıyım?

20.14: İki buçuk yaşındaki kızım hırçın ve huzursuz bir yapıya sahip. Ben ise öfke kontrolünde sorunlar yaşıyorum. Tekrar bağlanmamız mümkün müdür?

40.02: İki yaşımda oğlum var ve eşim aldattı. Oğlumun psikolojisi için ne yapmalıyım?

41.17: Hocam kızım on üç aylık ve benimle uyuyor. Gece de emerek uykuya dalıyor. Nasıl vazgeçirebilirim?

42.38: Oğlum gelecek sene anaokuluna başlayacak ve 4 yaşında olmuş olacak. Her şeyi korkmadan bana anlatabilmesi için ne yapabilirim?

47.35: Bebeğin mama yemesi doğru mudur?

49.54: Hocam 16 aylık bir oğlum var. Süpürgeyle oynamak istiyor. Evin işleri aksıyor. Ne yapmamız gerekiyor?

52.13: Hocam iki buçuk yaşında kızım daha önce kabızlık yaşadı. Şimdilerde kakasını yapmak istemiyor. Acıyor diyor. Fitil vererek yaptırmaya çalışıyoruz. Ne yapmalıyız?

53.48: Eşimle BOŞANMA aşamasındayız. Oğlum 11 kızım 21 aylık. Her fırsatta kıskanıyor. Anne dahi dedirmiyor. Ne yapmalıyım?

55.23: Arkadaşım çocuğuma ciddi ve psikolojik zarar veriyor. Ne yapmalıyım?

57.37: Hayatımda bana zarar vermiş insanlara bir türlü güvenemiyorum. Ne yapmalıyım?

Pedagoji Okulu- Mutsuz Evlilikte Çocuk Yetiştirmek

VİDEO İÇERİĞİ:

01.23 - 04.48: MUTSUZ EVLİLİKTE ÇOCUK YETİŞTİRMEK -1

SORULAR VE CEVAPLAR

05.17 - 22.54: Benim hikayemin örneği yoktur yapılabilecek en kötü evliliklerden birini yaptım ve bunun nedenini tam olarak bende bilmiyorum. Para değil, çünkü ekonomik olarak kötü bir yaşantımız var. Kendimden yaşça çok büyük bir kişiyle evlendim. Yüksek lisans mezunuyum. Sakat, yada çirkin de değilim. Her halde geri zekalıyım. Sorun buda değil, eşim narsis bir kişiliğe sahip  onarılmaya fazlasıyla ihtiyacı var. Ve sürekli bana bağırıyor, tersliyor, aşalıyor. Bunu 10 yaşındaki oğlumuzun yanında yapıyor. İlk zamanlar bu davranışlarını anlamlandıramaz ve sürekli ağlardım. Şimdilerde bende cevap veriyorum. Geceleri uyuyamıyorum. Dişlerimi sıkmaktan çene ağrılarım ve konuşma problemlerim başladı. Tansıyonum genelde yüksek. Eşimle bir birimizi yeterince tanımadan evlendik. Oğlum şuanda 10 yaşında. Oğlumun bu ortamlardan etkilenmemesi için çok çaba sarf ediyorum. Ama ortak bir evlilik yok, paylaştığımız  evlilik adına hiçbir şey. Çok iyi , farkındalığı yüksek bir oğlum var. Çok masum. Eşim özellikle bu kötü davranışlarını sanki düğmesine basılan bir makine gibi oğlumuzun yanında yapıyor. Okuldayken daha az tersliyor ve azarlıyor bir az daha normal davranıyor. Ama çocuk varken bir canavara dönüşüyor, havalara giriyor, inanılmaz kibirli ,sürekli küfrediyor , oturup hiçbir şey konuşamıyoruz. Söylediğiniz en ufak cümleyi kendine hakaret kabul ediyor, çıldırıyor. Siz BOŞANMAnın çocuklara etkisinden bahsediyorsunuz. Evet bende BOŞANMAyı hiç istemem, ancak hiçbir ihtiyacımı karşılamayan ve sürekli beni mutsuz ve huzursuz eden hatta bir adama daha ne kadar katlanabileceğim bilemiyorum. Bitmeyen kötü bir kabusun içerisinde gibiyim.Cidden çocuğun yanında bu şekilde davranmasa belki bir ömür boyu dayanabilirim. Yerimde başka bir kadın olsaydı kötü bir şey yapabilirdi. Bırakın kadınlığımı, insan olmayı bile yaşayamıyorum hiçbir yere götüremez, götürmez ve gitmemize de izin vermez. Kendimi onarayım diyorum ama bu şartlar altında mümkün görünmüyor. Devamlı beni aşağı çeken bir adamla bir evde yaşıyorum. Tek derdim oğlumun mutlu ve huzurlu çocukluk geçirmesi . maalesef çok ürkek bir çocuk evin içerisinde tek dolaşamıyor ve geceleri benimle yatıyor. Oğlum ona kızmamdan çok korkuyor. Kaldı ki ben kızan , bağıran bir anne asla olmadım. Kendi çocuğuma bu kadar zarar veren bir yaşantı içinde olmak beni çok üzüyor. Ve maalesef oğlum babasında kesinlikle ayrı bir yaşantı düşünemiyor. Babası oğluna karşı iyi sadece bana karşı kötü. Eşim benim evi gitmemi kabul ediyor, hatta defalarca kovdu beni ama çocuğu asla alamazsın diyor. Çocuğumla ayrı bir yaşantıda kesinlikle düşünemiyorum. Ben pek bir çözüm göremiyorum ama son bir kes sizinle danışmak istedim.

23.11 - 28.48: Kendi kendine onarım sürecinde gerekli olan metronom, mekanik metronom yerine dijital metronom kullanılabilir mi. Şayet kullanılabilirse sizin kendi kendine onarım eğitiminiz açısından daha faydalı olacak uygulama var mı?

29.10 - 32.34: Benim 2 yaş 7 aylık kızım var . Babamız ayın 15 günü evde, 15 günü çalışmak için evden uzakta oluyor. Önceleri küçüktü fazla üzülmüyordu. Ama şimdi babası işe gittiği zaman çok üzülüyor. Geceleri sürekli ağlıyor, her gün videolu arama yapıp babasıyla konuşturuyorum. Çoğu zaman babasına küsüp konuşmak istemiyor. Bazı zamanlarda da derin özlemle konuşuyor. Babamız evde olduğu zaman kızımla çok ilgili.  Kızımda babasına aşık. Babasının olduğu ortamlarda bana bile gelmiyor babasıyla yatıp kalkıyor. Şimdi size sorum babası işe gittiği zamanlarda ne yapabilirim ki , kızım az üzülsün nasıl davranmamalıyız ki psikolojisi  bozulmasın evde her ikimiz kızımızla bol sevgi, bol alakalıyız. Her zaman dinliyoruz kızımızı .Oda maşallah akıllı, uslu bizi dinleyen çocuktur. Cevaplarsanız çok sevinirim.

Pedagoji Okulu- Ayrılmak mı Boşanmak mı?

VİDEO İÇERİĞİ:

00.56 - 17.59: AYRILMAK MI BOŞANMAK MI?

17.59 - 36.40: ÇOCUKLUK YILLARI

Pedagoji Okulu- Aile İçinde "Öfke ve Gerginlik Geçici midir?"

VİDEO İÇERİĞİ:

00.40 - 30.39: AİLE İÇİNDE "ÖFKE VE GERGİNLİK GEÇİCİ MİDİR?

AİLE İÇERİSİNDEKİ PROBLEMLERİN YERİNDE ÇÖZÜLMESİNİN PEDAGOJİK OLARAK ÖNERİLER

30.40 - 35.30:

SORU: Merhaba, benim 13- 12 yaşında ve 8 aylık bebeğim var. Çocuk yetiştirirken çok yanlış davranışlar içerisine girmişim. Sizin videolarınızı izlerken çocuklarımın hiç birisine doğru olmayan davranışlar yaşatmışım. Yeni farkına vardım. Kendi yatağına bir saat bekle ağlarsa ağlasın her şey diye öğrenmiştim. Bunun bile yanlış olduğunu fark ettim. Her şeyi yanlış yaptığımı fark ettim.Ve bunu yaparken de doğru zannederek emin bir şekilde yaptım. Maalesef çocuklarıma sözel şiddette uyguladım. Çünkü ailemden böyle gördüm. Yalnız çok ama çok pişmanım. Bu huyumdan vazgeçmek istiyorum. Artık çocuklarımla iletişimim olmasını istiyorum. Çocuklara ses tonumu yükseltmek istemiyorum. Bebeğimin etkilenmemesi için yalnız büyük oğlum  ona kullandığım kelimeleri bana kullanmaya başladı. Eşim ile paylaştım, aynı fikirde değiliz. Oğlum sinirlendiği zaman şiddet uyguluyor. Nasıl yapacağım?